"Na piętrze stara kobieta bez ciekawości przypatrywała się dziecku i tchórzliwie skurczonemu psu. Co roku wyraja się na ulicę mnóstwo nowych dzieci, raczkują wśród pomyj, przewracają się w nigdy nie wysychające błoto, a potem znikają nie wiadomo gdzie. Może wyrastają i odchodzą, a może wynoszą je w czterech deskach na przykościelny cmentarzyk. Kto by tam sobie zawracał głowę myśleniem o ich losach? Tak samo jak dzieci, przychodzą i odchodzą psy, lęgnące się w jamach wygrzebanych na Gnojnej Górze.." /gandalf.com.pl/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.